Het afgelopen decennium werk ik als contextueel -en systeemtherapeut en trainer “Therapie in Beeld”. Vanaf 2008 vindt dit plaats in mijn eigen praktijk.

Ik ben naar dit vak toegegroeid vanuit de verpleging (jaren ‘70), ontwikkelingswerk (jaren ’80), pastoraat (jaren “90) en medisch maatschappelijk werk (jaren 2000) met oncologie-patiënten. Deze laatste doelgroep heeft mij geholpen de beeldtaal die ik gebruik in mijn werk te ontwikkelen. Het gaan trainen van professionals (sinds 2008) om deze Beeldtaal: “Therapie in Beeld” zich eigen te maken, is hieruit voortgevloeid.

Mijn man, kinderen schoon -en kleinkinderen, familie en vrienden hebben op z’n minst evenveel, hoewel van een andere orde, bijgedragen aan mijn professionele ontwikkeling als mijn opleiding en werkervaring. Dit werk zou ik niet kunnen doen zonder het gedachtegoed van de contextuele benadering met vallen en opstaan in praktijk te brengen met mijn dierbaren. De wederkerigheid in deze relaties leren mij veel. Alles bij elkaar vormt het niet alleen mijn professionaliteit maar mijn gehele levensvisie.