‘De Hongaarse psychiater Ivan Boszormenyi-Nagy kwam tot de ontdekking dat de pathologie in een persoon vaak een gevolg is van de wijze waarop hij als kind heeft gegeven aan zijn ouders en/of gezin van herkomst. Ook ontdekte hij dat iemands familiegeschiedenis vaak zijn psychische en/of emotionele problematiek in het heden verklaart, evenals zijn gedrag binnen zijn gezin van herkomst en dat in zijn volwassen relaties. Nagy is gaan beschrijven wat hij in zijn werk met patiënten/cliënten zag en observeerde. Zo ontstond het contextuele gedachtegoed. Een visie op het leven die zich ontwikkelde tot de contextuele therapie, een stroming vanuit de systeemtherapie. Volgens Nagy komen mensen beter tot hun recht wanneer zij familierelaties herstellen. De therapie zou hierop gericht moeten zijn. De therapeut gaat dan om de pathologie heen, is meerzijdig partijdig en stelt het kind centraal. Therapie geven aan volwassenen is preventie voor het nageslacht: ‘Wanneer je de stenen op je levenspad opruimt, kunnen je kinderen er niet meer over struikelen.’

Lees het hele Artikel Kinderwijz: Het gevende kind